W 1923 roku brzeski architekt Salomon (Szloma) Grinberg, syn Mordechaja, otrzymał pozwolenie na budowę własnego domu przy ulicy Dąbrowskiego. Projekt przygotował sam. Dwa lata później stanął tu trzypiętrowy budynek, którego parter zajęła apteka prowadzona przez jego żonę Fanię Abramownę Grinberg, absolwentkę Kijowskiego Instytutu Medycznego i prowizorkę. Na dwóch górnych piętrach zamieszkała rodzina. Dom był więc od początku pomyślany jako połączenie rodzinnego mieszkania i miejsca pracy.

Związki Salomona Grinberga z brzeskim aptekarstwem sięgały jednak znacznie wcześniej. W Państwowym Archiwum Obwodu Brzeskiego zachowało się świadectwo, z którego wynika, że już w sierpniu 1918 roku otworzył on pierwszą powojenną aptekę w Brześciu Litewskim. Miasto i powiat dotkliwie potrzebowały wówczas pomocy aptekarskiej, a Grinberg zaopatrywał mieszkańców w lekarstwa po niskich cenach. Mieszkał wtedy przy ulicy 3 Maja 15.

Własny dom przy ulicy Dąbrowskiego był kolejnym etapem tej działalności. Budowano go przez dwa lata, a w 1925 roku na parterze rozpoczęła działalność apteka Grinbergów. Prowadziła ją Fania, podczas gdy Salomon zajmował się swoją pracą zawodową. Apteka pozostawała własnością zamożnego i dobrze wykształconego małżeństwa przez czternaście lat – aż do 1939 roku.

Przedsiębiorczość była zresztą obecna również w poprzednim pokoleniu rodziny. Ojciec Salomona mieszkał we wsi pod Żabinką. Mimo podeszłego wieku prowadził gospodarstwo, zajmował się uprawą ziemi, hodowlą zwierząt i pszczelarstwem. Po wielu latach starsi mieszkańcy wsi wciąż wspominali go jako człowieka niezwykle gospodarnego, a zarazem hojnego.

Dotychczasowy porządek życia Grinbergów przerwała wojna. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Brześcia we wrześniu 1939 roku apteka została znacjonalizowana. Nie przestała jednak istnieć, a Fania Grinberg nadal była z nią zawodowo związana.

Szczególnie interesującym świadectwem dalszych losów apteki jest dokument sporządzony już podczas okupacji niemieckiej. Jego tekst, w tłumaczeniu z języka polskiego, przekazała brześcianka Diana Chmielewska. Akt pochodzi z 26 listopada 1941 roku i dotyczy przekazania apteki przy ulicy Dąbrowskiego 113 nowej kierowniczce. W składzie komisji pojawia się Fania Grinberg jako dotychczasowa kierowniczka placówki:

…

Ten lakoniczny dokument urzędowy jest dziś jednym z najciekawszych śladów historii rodziny. Wynika z niego, że jeszcze pod koniec listopada 1941 roku Fania Grinberg formalnie przekazywała aptekę, którą przez lata prowadziła w domu zaprojektowanym przez jej męża.

Apteka przy ulicy Dąbrowskiego działała również w kolejnych latach okupacji. Kierowała nią wówczas Anna Rotbart – najprawdopodobniej ta sama osoba, której nazwisko widnieje w akcie z listopada 1941 roku jako przyjmującej aptekę. Po wojnie kierownictwo placówki ponownie objęła Fania Grinberg. Historia rodziny jeszcze na krótko splotła się więc z miejscem, które Grinbergowie stworzyli niemal dwadzieścia lat wcześniej.

Tymczasem podczas okupacji rodzina musiała walczyć już nie o aptekę i własność, lecz o życie. Grinbergom udało się opuścić Brześć i znaleźć schronienie w okolicach Żabinki, gdzie mieszkał ojciec Salomona. W czasie istnienia getta w Żabince ukrywali się w piwnicy starej wiejskiej szkoły.

Żywność przynosiła im jedna z miejscowych kobiet, pobierając za swoją pomoc zapłatę. Historia tej relacji miała jednak dramatyczny ciąg dalszy. Jak po latach opowiadał syn Grinbergów, Jakow, kiedy rodzinie zaczęły kończyć się pieniądze i kosztowności, kobieta miała zacząć dodawać arszenik do przynoszonych ziemniaków. Jego matka, jako doświadczona farmaceutka, miała rozpoznać truciznę. Podczas kolejnej wizyty Jakow, wówczas nastolatek, uderzył kobietę w twarz. Grinbergowie ostrzegli ją również, że jeśli zdradzi Niemcom miejsce ich ukrycia, sama może ponieść konsekwencje.

Rodzina zdołała przetrwać okupację i uniknąć zagłady. Po zakończeniu wojny Fania, jak wspomniano, powróciła jeszcze do pracy w brzeskiej aptece. Ostatecznie w 1946 roku Salomon i Fania Grinberg wraz z młodszym synem opuścili Brześć i wyjechali do Palestyny, gdzie przebywał już ich starszy syn.

Jakow Grinberg, później znany jako Jack, rozpoczął studia na politechnice w Hajfie, a następnie znalazł się w gronie stypendystów Colorado State University w Stanach Zjednoczonych. Zdobył wykształcenie inżyniera naftowego i związał swoje życie zawodowe z przemysłem wydobywczym. Opracował własną metodę wiercenia odwiertów, którą zastosował na zakupionych przez siebie nieczynnych terenach wydobywczych w Stanach Zjednoczonych. Przedsięwzięcie przyniosło mu duży sukces – według zachowanej relacji pierwszy milion dolarów zarobił już w wieku trzydziestu lat. Z czasem stanął na czele przedsiębiorstwa z branży naftowo-gazowej w Los Angeles.

Ponad pół wieku po wojennych wydarzeniach Jakow, znany już jako Jack Grinberg, powrócił do miasta swojego dzieciństwa. Pod koniec lat 90. przyjechał do Brześcia wraz z żoną, synem i dwiema córkami.

Jednym z pierwszych miejsc, które chciał zobaczyć, był dawny rodzinny dom. Przy dzisiejszej ulicy Sowieckiej 101 nadal mieściła się apteka – państwowa apteka nr 3. Grinbergowie obejrzeli budynek z zewnątrz i wewnątrz, rozmawiali ze starszymi mieszkańcami, a następnie pojechali w okolice Żabinki, do wsi związanej z wojennymi losami rodziny.

Z domu dziadka Jacka pozostał już tylko fundament. Miejscowi pamiętali jednak dawnego gospodarza bardzo dobrze. Opowiadali o jego zaradności i gospodarności, ale także o hojności. Sam budynek nie przetrwał: po pożarze dwóch wiejskich domów opuszczoną chałupę Grinberga rozebrano, a pozyskany materiał wykorzystano do ich odbudowy.

Podczas podróży Jack uporczywie pytał o pewną kobietę, nie wyjaśniając towarzyszącym mu osobom, dlaczego tak bardzo zależy mu na jej odnalezieniu. Poszukiwania zakończyły się dopiero w Żabince.

Doszło tam do trudnego spotkania dwojga ludzi, których łączyło wydarzenie sprzed ponad pół wieku. Starsza już kobieta pamiętała policzek wymierzony jej przez kilkunastoletniego wówczas Jacka. Mówiła, że do dziś czuje jego pieczenie. Dopiero w drodze powrotnej Grinberg opowiedział swoim towarzyszom historię ukrywania się rodziny i wyjaśnił, kim była odnaleziona kobieta.

Dom Grinbergów w Brześciu przetrwał. W Państwowym Archiwum Obwodu Brzeskiego zachowały się również jego oryginalne plany projektowe oraz dokumenty pozwalające odtworzyć przynajmniej część historii mieszczącej się w nim apteki. Szczególne miejsce zajmuje wśród nich akt z 26 listopada 1941 roku, w którym Fania Grinberg figuruje jeszcze jako dotychczasowa kierowniczka apteki. Kilkadziesiąt lat później do tego samego domu powrócił jej syn Jack – już jako gość z Ameryki, szukający w Brześciu i pod Żabinką śladów świata, który zapamiętał z dzieciństwa.