Lachowicze to wieś położona w rejonie drohiczyńskim obwodu brzeskiego. Znajduje się 14 km na południe od Drohiczyna oraz 12 km na północ od granicy z Ukrainą. Wieś leży na północnym brzegu Kanału Dniepr–Bug, w miejscu ujścia Kanału Lachowickiego.
Lachowicze zostały po raz pierwszy wzmiankowane w 1492 roku. Administracyjnie należały wówczas do województwa brzeskolitewskiego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Po III rozbiorze Rzeczypospolitej, w 1795 roku, znalazły się w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej.
Istniał tu kiedyś dwór, własność Szemiotów, później Druckich-Lubeckich. Dziś jest tylko młody zagajnik wyrosły na miejscu wyciętego parku. Po drugiej stronie drogi, blisko kanału, stoi wśród starych drzew drewniana cerkiew p.w. Narodzenia Bogarodzicy. Zbudowano ją w II poł. XIX w., już po likwidacji unii w Cesarstwie Rosyjskim, a więc od początku była prawosławna. Widać to w jej kształcie architektonicznym, zupełnie innym niż w starszych cerkwiach unickich. W czwórdzielnej bryle dominuje trójkondygnacyjna dzwonnica–wieża poprzedzona niewielkim przedsionkiem oraz łącząca się z nią za pomocą niskiego babińca obszerna nawa z bocznymi aneksami, za którą znajduje się niskie prezbiterium z dwiema zakrystiami.
Wnętrze apsydy wydziela drewniany ikonostas. Przechowywane są tu ikony z XIX wieku, m.in.: Matka Boża Hodegetria i Chrystus Pantokrator (1836), Trójca Nowotestamentowa, Matka Boża z Dzieciątkiem, Chrystus Pantokrator (1837), Przemienienie Pańskie, Narodzenie Bogurodzicy, Matka Boża Orantka (w odrębnym kiocie z XVIII wieku), Święty Paweł (1957), Cyryl i Metody, Bazyli Wielki, Jan Chryzostom oraz Zdjęcie z krzyża.
W pobliżu Lachowicz, nad Kanałem Dniepr–Bug, znajduje się hydrowęzeł „Lachowicze”. Obiekt ten uchodzi za interesujący przykład architektury przemysłowej. Położony jest między wsiami Zarieczka i Bielin. Spacer w jego okolicach może być ciekawym doświadczeniem dla turystów. Choć jest to obiekt o ograniczonym dostępie, odwiedzający mogą liczyć na życzliwe przyjęcie. Na miejscu można zobaczyć zaporę i wsłuchać się w szum spływającej z niej wody. Uwagę zwraca również śluza żeglugowa hydrowęzła. Została ona zbudowana w 1939 roku, a później zmodernizowana; zmianom nie poddano jedynie części podwodnej, która zachowała swój autentyczny charakter.
Red.
Powiązane artykuły:
